Πρωταθλητής Ελλάδος στα 3.000μ. στιπλ πάλι ο Γιώργος Σταμούλης, πάει στο πρωτάθλημα Ευρώπης στον Μαραθώνιο

Στα ψηλά πατώματα της βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου ανδρών παραμένει ο Α.Ο.Π.Φ. Πριν να ολοκληρωθεί η διοργάνωση (απομένει ο Μαραθώνιος δρόμος, που θα διεξαχθεί τον Νοέμβριο), βρίσκεται στη 14^η θέση, στα 390 σωματεία, με 44 βαθμούς. Πέρσι είχε αναδειχθεί 9^ος με 57, συμπεριλαμβανομένου του Μαραθωνίου. Ενδέχεται δε, να σκαρφαλώσει κι άλλο, δεδομένου ότι στον Μαραθώνιο, θα τρέξουν ο Γιώργος Σταμούλης, υποψήφιος για μετάλλιο, και ενδεχομένως και ο 3^ος του 2024, Γιώργος Μενής.
Πριν, όμως, από τον πανελλήνιο Μαραθώνιο, ο 28ετής, Σταμούλης, πέτυχε στον Βόλο ό,τι το 2025, το 2022 και το 2021: εστέφθη πρωταθλητής Ελλάδος στα 3.000 μ. στιπλ, επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία του στο αγώνισμα αυτό την τελευταία εξαετία, στη διάρκεια της οποίας έχει πάρει τέσσερα χρυσά και δύο ασημένια (2023, 2024) μετάλλια. Και τούτο, χωρίς, πλέον, να προπονείται γι’ αυτό το αγώνισμα, αλλά για τον Μαραθώνιο, καθότι είχε έναν σημαντικό στόχο, που τον πέτυχε: να συμπεριληφθεί στην ομάδα, η οποία θα μετάσχει στο πρωτάθλημα Ευρώπης, στο Μπέρμιγκαμ (Μ. Βρετανία). Έτσι, θα τον δούμε το πρωί της 16^ης Αυγούστου να διεκδικεί ό,τι καλύτερο.
Στον Βόλο, όπως και πέρσι, νίκησε δια… περιπάτου. Ουδόλως πιέστηκε κι έφθασε στον τερματισμό σχεδόν βαδίζοντας στα τελευταία μέτρα, σημειώνοντας χρόνο 8’55’’02. Εύκολα μπορούσε να πετύχει επίδοση κάτω από τα 8’50’’0. Ίσως κάποια χρονιά να πρέπει να επικεντρωθεί για ένα διάστημα στα 3.000μ. μ’ εμπόδια, ώστε να κατέβει από τα 8’40’’0. Έχει ρεκόρ 8’45’’26 από το 2024.
Με τη νίκη του έδωσε επί πλέον 13 βαθμούς, έπειτα από τους 10 από την 3η θέση στο πρωτάθλημα του ημιμαραθωνίου δρόμου. Συνολικά, 23 από τους 44.
Άλλους δέκα έχει προσφέρει ο δεκαθλητής, Γιάννης Ζαννιάς (2003). Τους εννέα τους είχε πάρει στο δέκαθλο, όπου αναδείχθηκε 4^ος με ρεκόρ συλλόγου. Στον Βόλο έτρεξε στα 110μ. μ’ εμπόδια και κατετάγη 12ος με 15’’51, βελτιώνοντας το ατομικό του ρεκόρ.
Ο Πέτρος Κεχιόπουλος (2004) μπορεί να μη πήγε καλά στα 400μ. (14^ος με 48’’99), αλλά ήταν σαφώς καλύτερος στα 200μ. Τερμάτισε 5^ος με 21’’66. Πρόσθεσε στη συγκομιδή εννέα βαθμούς συνολικά, τους 8 από τα 200μ.
Ο πρωταθλητής Ελλάδος στο άλμα τριπλούν στους Νέους (Κ23), Δημήτρης Ρούμπος (2006) κατέλαβε την 11^η θέση με 14,79μ. (στον προκριματικό έκανε 14,90), δίνοντας δύο βαθμούς.

Δυστυχώς απουσίασε ο δευτεραθλητής Ελλάδος των Νέων στα 110μ. μ’ εμπόδια, Νίκος Τσώνης (2006). Μετά τον αγώνα σ’ εκείνο το πρωτάθλημα, το σοβαρό διάστρεμμα, που είχε υποστεί στο δεξί πόδι επιδεινώθηκε και του απαγορεύτηκε να τρέξει έως ότου αποθεραπευτεί. Βάσει των αποτελεσμάτων του Βόλου, μπορούσε να ήταν 5^ος. Αλλά…
Η απουσία του Τσώνη χάλασε την ομάδα 4Χ100μ., που είχε καλές προοπτικές. Τον αντικατέστησε ο Ρούμπος, ο οποίος δεν μπόρεσε να κάνει την πρώτη αλλαγή με τον Ζαννιά. Έτσι ο Παναγιώτης Γκιόκας (1998) και ο Κεχιόπουλος έμειναν να περιμένουν την σκυτάλη…

Πέρσι ο Α.Ο.Π.Φ. στο πρωτάθλημα των γυναικών δεν πήρε βαθμό. Εφέτος μάζεψε 10 και είναι 52^ος. Εμφανής η πρόοδος. Αλλά θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν η σφυροβόλος, Αλεξάνδρα Τσερνόβα (2008) αγωνιζόταν. Δυστυχώς, επιλογή της και του ομοσπονδιακού προπονητή της, Γιάννη Μπαρλή ήταν να μη πάει στον Βόλο, διότι την επομένη θ’ αναχωρούσαν για τις ΗΠΑ, για το πρωτάθλημα κόσμου των Κ20, που θα γίνει στο Όρεγκον. Η Τσερνόβα θ’ αγωνισθεί στον προκριματικό στις 7 του μηνός. Στον Βόλο, στη χειρότερη των περιπτώσεων, αν έκανε έγκυρη βολή, θα ήταν 4^η και ο σύλλογος θ’ ανέβαινε στην 32^η θέση… Όμως, είπαμε, με τα «αν» δεν γράφεται ιστορία. Οπότε, πρέπει να πάμε στις παρούσες στην πόλη της Θεσσαλίας.
Η Γεωργία Ζαφείρη (2008) ολοκλήρωσε μια καταπληκτική περίοδο με σπουδαία εμφάνιση στα 3.000μ. στιπλ. Αναδείχθηκε 8^η με εξαιρετικό ατομικό ρεκόρ: 10’51’’71. Είχε 11’01’’06. Πρόσφερε 5 βαθμούς. Στο πρωτάθλημα των Κ20 είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο και στων Κ23 ήταν 4^η!
Η επταθλήτρια, Ιωάννα Κούρτη (2006) κατετάγη 15^η στα 100μ. μ’ εμπόδια με 16’’31 και έδωσε έναν βαθμό. Είχε πάρει άλλους τρεις στο έπταθλο. Έτρεξε και στα 200μ. και κατετάγη 33^η με 27’’44.
Τον δέκατο βαθμό των γυναικών έχει προσφέρει η Ζωή Σταμούλη (1997) από τον ημιμαραθώνιο. Στον Βόλο αγωνίσθηκε στα 5.000μ., αλλά δεν τερμάτισε.
Και στις γυναίκες υπήρξε απουσία λόγω τραυματισμού, αλλά μη αθλητικού. Η Ιωάννα Τσώνη (2005) τραυματίστηκε στη μύτη και υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση. Θα έτρεχε στα 100μ’ μ’ εμπόδια και, λογικά, θα εβαθμολογείτο.
«Έκανα το καλύτερο. Δεν είχα κάνει καμία προπόνηση για τα στιπλ. Ήλθα για τον σύλλογο. Ετοιμαζόμουν για τον Μαραθώνιο. Πήγα καλά. Στον Μαραθώνιο έχω ρεκόρ 2 ώρες 16’06’’. Ελπίζω στο Μπέρμιγκαμ να καταφέρω να πετύχω καλύτερη επίδοση», δήλωσε ο Σταμούλης.
Ο Κεχιόπουλος έκανε μια ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο «φέισμπουκ»:
«Έρχεται άλλη μια χρονιά στο φινάλε της, ένας πολύ δυναμικός χειμώνας, ο οποίος έδειχνε ότι μπορεί να υποστηρίξει μεγάλα και θετικά αποτελέσματα και στα δύο αγωνίσματα. Μια ακόμη περισσότερο αισιόδοξη προετοιμασία και προπονητική περίοδος, που μας έφερνε ακόμη πιο κοντά στην επίτευξη των στόχων. Ο αθλητισμός, όμως, και πόσο μάλλον ο πρωταθλητισμός, είναι απρόβλεπτος, μη ελεγχόμενος και εύκολα μπορεί να πάρει ό,τι σου δίνει. Ένας τραυματισμός στη χειρότερη πιθανή περίοδο, πάνω στον αγώνα που πίστευα πως θα βγει αυτό που ψάχναμε. Δε ρίχνω όλη την ευθύνη εκεί, έκανα και εγώ λάθη και ίσως κάποια από αυτά μου στέρησαν την επιτυχία, που αναζητούσα. Παρόλα αυτά, με την επιστροφή μου στο ταρτάν, παρουσίασα σταθερότητα στις επιδόσεις μου και είμαι ευγνώμων, που για άλλη μια χρονιά βρέθηκα σε αποστολή με την εθνική. Είμαι χαρούμενος και πιο πεινασμένος από ποτ, ώστε να αποδείξω πρώτα στον εαυτό μου και έπειτα στους γύρω μου, το τι είμαι ικανός να κάνω, και θα το κάνω. Ευχαριστώ ολόψυχα όλους όσους με στήριξαν και φέτος σε αυτόν τον αγώνα, αναφερόμενος στον προπονητή μου Βλαδίμηρο Ντεκάιλο, την οικογένεια μου, τους φυσιοθεραπευτές μου, τον σύλλογο μου και άλλους ανθρώπους, οι οποίοι πρόσφεραν τρομερά σημαντική βοήθεια. Έχω χρέος να σας βγάλω όλους ασπροπρόσωπους…».